Architektura ogródków działkowych: postmodermizm

Architektura ogródków działkowych: postmodermizm – Agnieszka Żuchowicz

Projekt fotograficzny autorstwa Agnieszki Żuchowicz wyróżniony w konkursie Call4Arts organizowanym przez Fundację 4 Style, w którym autorka przypisała słownikowym definicjom stylów zdjęcia odnalezionych „perełek” architektonicznych, opatrując swoje wybory odautorskim komentarzem.

Product Description

Postmodernizm – ogół prądów w architekturze przełomu XX i XXI w., następujących po modernizmie i odcinających się od jego koncepcji projektowych, które przedkładają w architekturze komponowanie i kompilowanie nad poszukiwanie.

Architektura postmodernistyczna cechuje się pluralizmem i złożonością, zależy od kontekstu, nastroju czy wreszcie osobistych upodobań architekta i inwestora. Zwolenników zyskuje sobie narracyjność i dążenie do rozdrobnienia. Znaczenie budynkowi nadają zarówno klasyczne, jak i nowsze symbole (portal, wieża, cokół, kratownica, szkło); czasem powstają ich kontrastowe zestawienia. Modernistyczne hasła form follows function (Louis Sullivan) i less is more (Mies) zastąpiono hasłami form follows fiction i less is a bore, co swobodnie można przetłumaczyć na forma podąża za fikcją i im mniej tym nudniej.

Zewnętrzność obiektu jest świadomą dekoracją i nakładką na jego stylistyczną neutralność. Ornament i symbol, a także symetria wracają do łask. Środkami kształtowania architektury stają się: ironia, zaskoczenie, absurd.

Postmodernizm nie jest rodzajem historyzmu, gdyż nie naśladuje zazwyczaj konkretnego stylu, lecz swobodnie łączy zapożyczone motywy z własnymi pomysłami twórców i uwarunkowaniami współczesnej funkcji.

Trudno się oprzeć wrażeniu, że powstanie widniejącego na fotografii obiektu architektonicznego związane było ściśle z osobistymi upodobaniami i zmiennym nastrojem architekto-inwestora (to z całą pewnością jedna i ta sama osoba). Znajdziemy tu bez trudu cechującą architekturę postmodernistyczną złożoność, pluralizm, narracyjność czy dążenie do rozdrobnienia. Widoczna jest również powracająca do łask symetria. Ironia, zaskoczenie i absurd z pewnością towarzyszyły inwestorowi przy kształtowaniu architektury tego obiektu – to się czuje.